In Army of Two maakten we kennis met de twee huurlingen Elliot Salem en Tyson Rios die meer om hun eigen portemonnee gaven, dan het leven van vele onschuldige mensen. In Army of Two: The 40th Day zijn beide heren een eindje verder dan waar het eerste deel zich afspeelde, namelijk in Sjanghai. Ze zijn hier bezig met missies, wanneer de hele stad ineens door een onbekende reden ontploft. Hier start het avontuur.

Co-op
Army of Two is een game die zich geheel richtte op co-op, en ook in dit tweede deel is het de bedoeling om je samen met een vriend op de bank, een vriend uit je vriendenlijst, een willekeurige Army of Two-speler of een computerbestuurde partner een weg te banen door het verhaal. Het feit dat een computerbestuurd personage even goed werkte als een vriend in Army of Two, wordt in dit tweede deel opnieuw bewezen. Het argument dat splitscreen co-op beter werkt door de communicatie wordt ook teniet gedaan, want Army of Two: The 40th Day heeft een prima manier om samen te werken met een partner die niet bestaat.

Je kan je maat namelijk commando's geven. Zo kun je kiezen of je metgezel je rug dekt of selecteren dat hij voor je gaat lopen en als een dolle alle vijanden afschiet. Dit kan soms aardig van pas komen, aangezien jij dan praktisch onzichtbaar bent voor de vijand en jij ze zo allemaal in hun rug kan schieten. Dit wordt ook wel aggro genoemd en laat je kennis maken met het tactische deel van de game.

Nieuw
In de inleiding vertelde ik over de punten waar Army of Two tekortschoot en ik sloot deze alinea af met de vraag of The 40th Day ook als een onafgewerkt geheel overkomt. Dit is niet het geval, want vrijwel al deze puntjes zijn opgelost. Mijn grootste kritiekpunt waren de omgevingen en dit is juist hetgeen waar het tweede deel in uitblinkt. Tijdens het spelen kwam er een glimlach op mijn gezicht door het feit dat de omgevingen zo inspiratievol en mooi zijn gemaakt. Van een snelweg die helemaal kapot is tot een dierentuin waar je ook daadwerkelijk attracties ziet zoals een kabelbaan: dit zijn slechts twee voorbeelden van de ambiance die The 40th Day the bieden heeft.

Dit is echter niet alles, want waar het eerste deel een groot deel van de positieve punten aan te danken had, was de mogelijkheid om je wapens aan te passen. Het kopen van een wapen en er nieuwe dingen op bouwen zoals dempers, andere voorkanten en de kleur voelde leuk aan, maar eerlijk is eerlijk: ook dit was een begin. Een start waarop verder gebouwd is en waar iets heel moois uit is gekomen: een customizer met nog meer functies, nog meer uiterlijkheden en nog meer grootsheid. Want je moet niet denken dat je met twee dempers het arsenaal gezien hebt.

Er is echter ook een puntje waar nog niet helemaal goed naar gekeken is. Storend in het eerste deel vond ik dat mijn kogels tegen de muur aankwamen, terwijl ik toch echt voorbij een muurtje stond. The 40th Day doet het juist andersom: je schiet tegen een muurtje aan, maar toch raak je een vijand. Zo kampt het spel wel meer met wat kleinere foutjes waar EA nog wel even een patch voor mag uitbrengen.

Kort
Het lijkt wel een rage te worden: spellen die je in een uurtje of vijf uit hebt. Army of Two: The 40th Day is geen uitschietertje voor deze nieuwe hype, want in de eerdergenoemde uren ben je ook wel klaar met de game. Dit is jammer, maar aan de andere kant heb je na het uitspelen wel direct zin in een tweede ronde. Sowieso speel je extra dingen vrij na het voltooien van de game die in je tweede speelsessie best leuk kunnen zijn. Maar dit is niet echt hetgeen waarvoor je de game een tweede keer zou moeten spelen. In elke missie die je speelt, krijg je een aantal keuzes voorgeschoteld. Zo moet je een keer kiezen of je een leeuw neer wilt schieten of je hem spaart. In co-op is degene die het eerst kiest de winnaar, maar als je met een AI partner speelt, kun je even nadenken. Nu zul je denken: maar Mikey, wat is daar zo leuk aan? Zeer simpel: na je keuze krijg je een kort filmpje te zien met daarin het gevolg van je selectie. Het voegt niet heel veel toe, maar het is toch leuk om allebei de keuzes te zien.

Verder zit er ook een onlinemodus in de game. Deze bevat drie speltypes die allemaal uniek zijn. Oké, deathmatch is niet de meest originele keuze, maar het is wel speciaal hoe dit gemaakt is. Je speelt namelijk in teams van twee personen en je zult elkaar ook écht nodig hebben. Je kunt elkaar helen, maar je kan ook extra kogels en granaten uit de rugzak van de ander pakken. Dit zijn van die puntjes waar ik vrolijk van word.

Electronic Arts is erin geslaagd om de potentie die het eerste deel had om te zetten in een zeer goed vervolg. Er mogen dan nog wat kleine foutjes aanwezig zijn, maar dit weegt helemaal niet op tegen de uren plezier die je hebt met The 40th Day. Zowel alleen of met een vriend: plezier gegarandeerd!